سرایش ثانیه ها

از یه بهار شکفتی

رو زردی خزونم

زمستونا نگفتی

میشی پناه جونم

شب اگه بی ترانه س

بذار پُر از تو باشه

دلم چه عاشقانه س

میخواد که با تو باشه

تُو عمق ِ عشقُ تکرار

تَنِت باید رها شه

که هر ترانه هر بار

ارزونی ِ شما شه

10 ژانویه

2008

شبا که بی ترانه ام

شبیه یک مجسّمه

سکوت بی بهانه ام

به پیشِ چشم ِ تو کمه

روزا که باز خورشید خانوم

به زندگی سَر میزنه

تمومِ اون فکرای شوم

از دلِ من رَخت میکنه

9 ژانویه

2008

از میونِ گلهای باغ، گلائی که سَرتَر هستن

پیشِ چشم ِ من شبیه قامتِ شکوفه هستن

همه تُو تابستونِ داغ، یاد نوروزنُ رَستَن

فصل گرما دل نمیده، به اونا که دل نَبَستن

شکوفه شبا بیداره، فکر سرمای زمستون

باغبون هم گله داره، واسه کم خوابیدنِ اون

گاهی ترسُ گاهی وحشت، دلشُ میکنه داغون

بی زبون مرامُ عزّت، تو وجودشه فراوون

8 ژانویه
2008 میلادی 

تو بابِ باور منی

شرابُ ساغرِمنی

نگو به من، یه روز میاد

که قلبِ من رُ بشکنی

تو التیام ِ دردمی

تو انتقامِ ِ هر غمی

عزیزِ ِ من، دلم میخواد

بگی همیشه با منی

شیرینِ قصه های من

تو خودِ دِل سپردنی

همیشه از تو گفتنم

کمه برای گفتنی

فرهادِ آرزوی تو

با این همه فروتنی

فقط میخواد از لبِ تو

یه بوسهء ربودنی

7ژانویه

2008 میلادی

7 ژانویه

2008

به خدا بارون بهونه س

برای ترانه گفتن

دارم اینروزا بیادِ

شعر اوّلم می افتم

یادمه ساده نوشتم

روی کاغذای تکرار

من به آغاز سرودن

صد ترانه شدم اینبار

حالا که میشه همیشه

حرفامُ ساده بگم من

حالائی که خیلی وقته

فاصله گرفتی از من

من منم خرابِ عشقُ

بوی برگای بهاری

توئی اونکه روی قلبم

ردّ پای انتظاری

دیگه هر وقت توی این شهر

دل من بی آشیونه س

برای شعرای بهتر

به خدا بارون بهونه س

منُ این شعرُ سُرودن

واژه های با تو بودن

منُ این بالِ شکسته

عذر پرهاتُ ربودن

من ُ ایده آلِ تقدیر

تو ُ تازوندن ِ تزویر

آرزو فقط یه حرفه

واسه بستنت به زنجیر

تو مثِ یه سوژه هستی

واسهء از نو سرودن

هر کی بودی، هرکی هستی

از خدامه با تو بودن

منُ از خودم گرفتی

رفتیُ این تک ستاره

توی این همه سیاهی

دیگه هیچ یاری نداره

این من ِ بی هراسم
با تو نمی هراسم
عطر تن ِ تو بوده
رایحهء لباسم

توئی توئی حواسم
ترانه ئی و سازم
شعر منی شکوفه
میخوام که بات بسازم

من از تو جون میگیرم
وقتی که هستی با من
دست تو رُ میگیرم
فاصله ها رُ بشکن

من از تو پَر گرفتم
تُو بازی کلاغ پَر
با تو نفس گرفتم
وقتی که گفتی "ما پَر"

این من ِ بی هراسم
با تو نمی هراسم
عطر تن ِ تو بوده
رایحهء لباسم

توئی توئی حواسم
ترانه ئی و سازم
شعر منی شکوفه
میخوام که بات بسازم

هیشکی دلش نمیخواد
مرثیه خون بمونه
بذار که هُرم ِدستات
تُو دستِ من بمونه

تو این زمون ِ هرزه
که همه قلبا خونه
یه مرغ عشق میخواد که
از عاشقی بخونه

این من ِ بی هراسم
با تو نمی هراسم
عطر تن ِ تو بوده
رایحهء لباسم

توئی توئی حواسم
ترانه ئی و سازم
شعر منی شکوفه
میخوام که بات بسازم

قلندرم، قلندر، تو این شب قصّه نویس

یکی باید پیدا بشه، بگه که بسّه، نَنِویس

دَر به دَرَم، دَر به دَر، فراری از حسّ گریز

دلم یه تیکه سنگه که، عشق منُ کرده خُرده ریز

زخمی دارم که التیام، میترسه از غم ِ نگام

اون میتونه خوب بخونه، غم ِ منُ از تو چشام

قلندر ِ دَربه دَرُ، شبدر ِ باغ ِ قصّه هام

عاشقِ عشق ِ وطنم، قسم به فریاد ِ حسام